Beijing I: Please Execute Me

beijing1

Ergens in een hoekje van het grote vliegveld van Frankfurt schrijf ik dit bericht. Weg uit Nederland, nog niet in China. Nu ik tussen twee landen in sta voelt het als een geschikt moment om te schrijven: ik sta immers ook tussen twee periodes van mijn leven in.

Ik ben al lang onderweg naar China. Toen ik begon aan mijn studie Talen en Culturen van China in 2005 riep ik het al: “In 2008 ben ik erbij: de Olympische Spelen in Peking, mark my words.” Begin dit jaar stonden de tranen in mijn ogen van blijdschap toen ik niet alleen was geselecteerd voor een studiebeurs van een jaar in Peking, maar ook om op de Spelen te werken als crewmember van het enige echte Holland Heineken House. De volle maand op de Spelen was een zegen: het was niet alleen een enorme ervaring, maar het bood me ook de kans aan Peking te snuffelen met de vertrouwde oranje gloed en warme kroketten binnen handbereik.

Peking was ditmaal anders dan in mijn herinnering. Ik bracht er vorig jaar slechts vier dagen door en herinnerde me vooral kale straten en stofwolken. Dit keer was de hemel straalblauw en het straatbeeld kleurig. Het motto van de Spelen prijkte op alle vlaggen langs de weg: ‘Beijing 2008: One World, One Dream’. De mensen in de winkels lachten naar me. Waar waren al die ‘kutchinezen’ gebleven, waar ik het jaar daarvoor over had gezeurd? Het hele volk leek te stralen en de taxi’s reden zelfs wat rustiger. Op de plek waar vorig jaar slechts puin lag stond plots een spiksplinternieuw winkelcentrum waar hippe Chinezen in de brandschone Starbucks aan hun Moccha-frappa-decaffeine-extra-chocolate-cappucino nipten. De openbare toiletten waren bijna schoon te noemen en de sigarettenverkoopsters die vorig jaar nog met gescheurde kleding op straat stonden waren nergens te bekennen. In de meeste winkels en restaurants deed men zelfs een beetje hun best om Engels te spreken. Was dit China nog wel?

In het Holland Heineken House merkten we überhaupt weinig van onze Chinese omgeving. ’s Morgens aten we brood met pindakaas, ’s avonds aardappeltjes met jus. We zaten aan het bier met Jan Smit en keken het NOS journaal. We hadden ons eigen thuis gecreëerd in hartje Beijing. Het was wel een bijzonder ‘thuis’, waar we de zomer doorbrachten. Het was hard werken en hard lachen en al snel keek je nergens meer van op. De kroonprins kwam regelmatig langs en Balkenende maakte een praatje met je op weg naar zijn vergadering.

Na het werk zochten de mensen die het oranjegevoel even wilden ontvluchten het nachtleven van Beijing op. In de eerste week gingen we naar GT Bananas, een van de decadente clubs van de stad. Langs de dansende menigte stonden VIP tafeltjes waar rijke Chinezen pronkend met hun flessen Jack Daniels verveeld om zich heen keken. Terwijl ik met een ander crewlid stond te dansen kregen we contact met een gladde Chinese jongen die het op mij gemunt leek te hebben. Hij kwam bij ons dansen en raakte flirterig mijn arm aan. Al snel draaide hij zich naar mijn mannelijke collega en sloeg amicaal een arm om zijn nek. Gezellige mensen, die Chinezen, dacht ik nog. We werden uitgenodigd mee te drinken aan zijn tafel en ik oefende mijn Chinees een beetje met hem met oppervlakkige gesprekjes. Na een half uur, toen het steeds gezelliger werd, nam hij mijn collega opeens apart. Terwijl ik nog rustig van mijn drankje aan het genieten was, trok mijn collega me opeens mee: “Laten we hier maar even weggaan.” Later begreep ik pas dat hij door de gladde jongen gevraagd was mee naar het toilet te komen voor een heel ander soort (een-op-een) gezelligheid. Zoals ik zei: we keken al snel nergens meer van op.

De Olympische koorts was duidelijk merkbaar in heel Beijing. Overal stonden televisieschermen: de Spelen waren te volgen vanuit de kroegen, de restaurants, of vanuit het sigarenboertje. De poedels die vrolijk op straat trippelden hadden zelfs een ‘Beijing 2008’ patroon in hun vacht geschoren gekregen. Zelf heb ik kaartjes weten te bemachtigen voor de finalewedstrijd dameshockey China-Nederland. We stonden met een heel legioen vanuit het Holland House op de tribune, en het grootste deel van de tijd leken wij, met onze oranje pakken en Nederlandse vlaggen, een groter spektakel dan de wedstrijd zelf. Het werd bijna even knokken toen een Chinese vriendelijke supporter een foto van ons wilde maken en een andere Chinees hem begon uit te schelden: “Ga je nou een foto van onze vijand maken? Ben jij nou een echte Chinees?!” Een crewlid met vlaggetjes op zijn gezicht moest tussenbeiden komen. ‘One world, one dream’ gold blijkbaar niet voor iedereen. De vriendelijke Chinees kwam met een gepast antwoord op de bijna-knokpartij: “Please execute me.”

We deden er even over om er achter te komen dat het “please execute me” voor “please excuse me” stond. Net zoals we een tijdlang niet begrepen dat “wait for a whale” niet voor ‘wachten op een walvis’ stond, maar voor ‘wait a while’. Dit was toch wel het echte China, waar bij gladde trappen netjes een bordje staat: “Please fall carefully”.

Het afscheid van het HHH ging gepaard met veel bier en een paar tranen. De dag voor vertrek stonden we in een foute kroeg op Bar Street met een hele groep geëmotioneerd mee te krijsen met ‘Naar Huis’ van Acda en de Munnik. Het Holland Heineken House, dat we met zoveel mensen met zoveel zweet hadden opgebouwd en waar we als een groot team hadden gewerkt, was inmiddels met evenveel zweet weer afgebouwd. Maar we waren erbij, en dat was te gek.

En nu, na een week in Nederland geweest te zijn, ga ik weer terug naar Beijing. Ditmaal geen oranje gloed en geen kroketten. Ik ga een nieuw leven beginnen, voor een klein jaar, en zal goed in de gaten houden hoe het Peking van na de Spelen er uit zal zien.

Ik zal proberen op deze site zo nu en dan mijn ervaringen op te schrijven. Maar ik zeg bij voorbaat, als ik zo opga in mijn Chinese leven dat ik weinig tijd heb om te schrijven, please execute me and wait for a whale. Ik zal aan jullie denken.

Veel liefs en groeten vanuit tussenstation Frankfurt.

8 september 2008

Print Friendly, PDF & Email

Tags:

Post a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Top